حجتالاسلام مجید امیدی در گفتگو با خبرنگار گروه فرهنگی پایگاه خبری تحلیلی « آوای اراک» گفت:امام هادی (ع) در دورهای زندگی کردند که خفقان شدیدی از سوی خلفای عباسی، بهویژه متوکل، حاکم بود. سیره عملی ایشان در این دوران بر حفظ دین در خفا، مدیریت هوشمندانه یاران و اجتناب از درگیریهای مستقیم نظامی متمرکز بود. ایشان از طریق وکلای مورد اعتماد، ارتباطات خود را با جامعه حفظ میکردند تا اصول اعتقادی شیعه از بین نرود.
کارشناس مسائل دینی استان مرکزی بیان کرد: قرآن کریم مردم را در برخورد با عمل خیر و کار نیک به سه دسته تقسیم میکند؛ گروهی بیتفاوتاند، گروهی مانع انجام کار خیر میشوند، و گروهی دیگر همواره در کنار مردم و در مسیر نیکی گام برمیدارند. این روحیه خیرخواهی و مردمداری، از اهلبیت(ع) و بهویژه از سیره امام هادی(ع) سرچشمه میگیرد.
وی افزود: ماجرای برخورد امام هادی(ع) با یونس بن یعقوب فردی که ایمان محکمی نداشت نمونهای از لطف و کرامت آن حضرت نسبت به همه انسانها حتی غیرشیعیان است. در این روایت امام(ع) میفرمایند: مردم گمان میکنند ما فقط به دوستان و شیعیان خود عنایت داریم، در حالیکه ما نسبت به همه بندگان خدا مهربانیم و خیر ما به همگان میرسد.این روحیه کمکرسانی و خیرخواهی که امروز در میان جوانان جهادی، گروههای امدادی در زمان سیل، کرونا و دیگر سختیها مشاهده میشود، برگرفته از مکتب امام هادی(ع) و تعالیم زیارت جامعه کبیره است.
امیدی عنوان کرد: با نگاهی به میراث ماندگار امام علم و کرامت و شناخت شخصیت والا و آموزههای اخلاقی امام هادی(ع) خواهیم دید که از جمله یادگارهای ارزشمند آن امام بزرگوار، زیارت جامعه کبیره و زیارت غدیریه است که هر دو گنجینهای از معارف عمیق امامشناسی به شمار میروند. در زیارت جامعه کبیره، صفات و ویژگیهای برجسته اهلبیت(ع) به گونهای بیان شده که میتوان آن را یک دوره کامل امامشناسی دانست.
کارشناس مسائل دینی اظهار کرد: در کنار زیارت جامعه کبیره که برای عموم مردم راهگشاست، امام (ع) به تربیت خواص و علمای بزرگ نیز اهتمام ویژه داشتند. بزرگانی چون حسن بن محمد وشّاء و علی بن مهزیار از شاگردان مکتب ایشان بودند. این رویکرد، تضمینکننده بقای مکتب اهل بیت (ع) در غیاب امامان معصوم بود.
وی تصریح کرد: یکی از برجستهترین ابعاد عملی زندگی ایشان، مواجهه با خلیفه ستمکار، متوکل عباسی بود. از جمله نمونههای معروف، زمانی است که متوکل برای تحقیر امام، ایشان را مجبور کرد در جمع حاضران، اشعاری با مضامین متفاوت با جایگاه امامت بخواند. امام (ع) در پاسخ، اشعاری در وصف زوال قدرتها و فناپذیری دنیا سرودند که نه تنها متوکل را تحت تأثیر قرار داد، بلکه عجز و ناپایداری حکومت او را به همه نشان داد. این عمل، نمادی از عزت نفس علمی در برابر قدرت دنیوی بود.
گفتنی است؛ ایشان به مدت ۳۴ سال از سال ۲۲۰ تا ۲۵۴ قمری در راه اسلام و مبارزه از دین رسول اکرم (ص) اهتمام ورزید. تا اینکه به دستور معتز عباسی به ایشان زهر خورانده شد و این امام معصوم در ۳ رجب ۲۵۴ قمری به شهادت رسید.
انتهای خبر/
دیدگاهتان را بنویسید