قاسم فراهانی در گفتگو با خبرنگار گروه سیاسی پایگاه خبری تحلیلی «آوای اراک» در خصوص سالروز هجرت امام خمینی از عراق به پاریس گفت: این رویداد در مهر ۱۳۵۷ یکی از نقاط عطف تاریخ انقلاب اسلامی است که مسیر مبارزات را به کلی تغییر داد. این هجرت اجباری، که در پی فشارهای مشترک رژیم پهلوی و دولت بعث عراق صورت گرفت، به یک فرصت تاریخی برای جهانی‌سازی صدای انقلاب تبدیل شد.
کارشناس مسائل سیاسی در استان مرکزی بیان کرد: امام خمینی پس از ۱۳ سال تبعید در نجف، در تابستان ۱۳۵۷ با افزایش فشارها از دو سوی مواجه شد. رژیم پهلوی که از گسترش مبارزات مردمی و ارتباط زائران ایرانی با امام در هراس بود، از دولت عراق خواست تا فعالیت‌های سیاسی ایشان را محدود کند. این درخواست بر اساس قرارداد صلح الجزایر (۱۹۷۵) صورت گرفت که دو کشور را ملزم به عدم مداخله در امور داخلی یکدیگر می‌کرد. در مقابل، دولت بعث عراق نیز که نفوذ امام بر زائران و شیعیان عراق را تهدیدی برای خود می‌دید، به تدریج همکاری با رژیم شاه را پذیرفت.
وی افزود: در اول مهر ۱۳۵۷، نیروهای امنیتی عراق بیت امام در نجف را محاصره کردند و از ایشان خواستند از هرگونه مصاحبه، صدور اعلامیه و سخنرانی سیاسی خودداری کند. سعدون شاکر، رئیس سازمان امنیت عراق، شخصاً به خدمت امام رسید و با لحنی تهدیدآمیز گفت که اگر می‌خواهد در عراق بماند، باید دست از سیاست بردارد. امام در پاسخ فرمودند: «من هر کجا بروم و فرشم را پهن کنم، منزلم است» و «من از آن آخوندها نیستم که تنها به خاطر زیارت، دست از تکلیفم بردارم». این پاسخ قاطع، مسیر هجرت را قطعی کرد.
فراهانی اظهار کرد: امام پس از مشورت با فرزندشان حاج سید احمد خمینی، تصمیم به ترک عراق گرفتند. ابتدا قصد داشتند به کویت بروند تا از آنجا به یکی از کشورهای اسلامی عزیمت کنند و مبارزات را ادامه دهند. اما دولت کویت با اشاره رژیم ایران از ورود ایشان ممانعت کرد و امام مجبور شدند در فرودگاه عبدلی کویت متوقف شوند. پس از این ناکامی، امام با تأکید بر اینکه «پیش من مکان معینی مطرح نیست؛ عمل به تکلیف الهی مطرح است»، تصمیم گرفتند به فرانسه بروند.
کارشناس مسائل سیاسی در استان مرکزی تصریح کرد: در ۱۴ مهر ۱۳۵۷ (۶ اکتبر ۱۹۷۸)، امام خمینی با یک هواپیمای جت از بغداد به سوی پاریس حرکت کردند و در ساعت ۱۴:۲۰ به وقت محلی در فرودگاه اورلی پاریس فرود آمدند. این سفر بدون اطلاع قبلی دولت فرانسه انجام شد و رژیم پهلوی را غافلگیر کرد. همراهان امام در این سفر شامل چند نفر از یاران نزدیک و سه مأمور امنیتی عراقی بودند که تا پاریس ایشان را همراهی کردند.
وی عنوان کرد: پس از دو روز توقف کوتاه در پاریس، امام در دهکده نوفل لوشاتو در حومه پاریس (حدود ۴۰ کیلومتری جنوب شهر) اقامت گزیدند. این دهکده کوچک به دلیل رفت‌وآمد دانشجویان، شخصیت‌ها و خبرنگاران از سراسر جهان، به سرعت به کانون توجه بین‌المللی تبدیل شد. امام در خانه‌ای استیجاری ساکن شدند و شرط کردند که محل اقامتشان منزل شخصی کسی نباشد.
فراهانی خاطرنشان کرد: یکی از مهم‌ترین دلایل انتخاب پاریس، دسترسی آزاد به رسانه‌های بین‌المللی بود. در نجف، ارتباط امام با جهان بسیار محدود بود و پیام‌هایش به سختی به خارج می‌رسید. اما در پاریس، امام توانستند مستقیماً با رسانه‌های غربی مصاحبه کنند و صدای انقلاب را به گوش جهانیان برسانند. این حضور رسانه‌ای، مشروعیت بین‌المللی مبارزات را به شدت افزایش داد و رژیم شاه را در موضع انفعال قرار داد.
کارشناس مسائل سیاسی در استان مرکزی ادامه داد: امام در نخستین پیام خود پس از هجرت، خطاب به ملت ایران نوشتند: «اکنون که من ـ به ناچار ـ باید ترک جوار مولا امیرالمؤمنین را نمایم و در کشورهای اسلامی، دست خود را برای خدمت به شما ملت محروم باز نمی‌بینم و از ورود به کویت با داشتن اجازه ممانعت نموده‌اند، به سوی فرانسه پرواز می‌کنم». ایشان در این پیام تأکید کردند که هدف اصلی، ادامه مبارزه و خدمت به ملت ایران است، نه اقامت در یک کشور خاص.
وی توضیح داد: هجرت امام به پاریس، برخلاف تصور رژیم پهلوی، به تسریع پیروزی انقلاب انجامید. حضور ایشان در قلب اروپا، امکان ارتباط آسان‌تر با نیروهای داخلی و هماهنگی بهتر مبارزات را فراهم کرد. نوفل لوشاتو به کانون توجه دیپلمات‌ها، روزنامه‌نگاران و تحلیلگران سیاسی تبدیل شد و انقلاب ایران را در کانون توجه جهانیان قرار داد. امام در مدت ۱۱۸ روز اقامت در فرانسه (از ۱۴ مهر تا ۱۲ بهمن ۱۳۵۷)، نه تنها مبارزات را رهبری کردند، بلکه نظریه جمهوری اسلامی را نیز در همین دوره تبیین و به جهانیان معرفی نمودند. این هجرت، که امام خود آن را از مسائل لطیف انقلاب می‌دانستند، در نهایت به بازگشت پیروزمندانه ایشان به ایران و سقوط رژیم شاهنشاهی منجر شد.
انتهای خبر/
دیدگاهتان را بنویسید