مریم جعفری در گفتگو با خبرنگار گروه اجتماعی پایگاه خبری تحلیلی «آوای اراک» به مناسبت هفته تکریم سالمندان گفت: سالمندی یکی از مراحل طبیعی و ارزشمند چرخه زندگی انسان است، مرحله‌ای که مانند هر دوره دیگری فرصت‌ها، تغییرات و چالش‌های خاص خود را دارد و با افزایش سن تغییراتی در وضعیت جسمانی، نقش‌های اجتماعی، روابط بین فردی و شرایط زندگی ایجاد می‌شود اما این تغییرات به معنای پایان رشد روانی، احساس تعلق، تجربه شادی یا داشتن هدف و معنا در زندگی نیست.
این کارشناس ارشد مسائل اجتماعی بیان کرد: از منظر روانشناختی سالمندی سالم تنها به معنای برخورداری از سلامت جسمانی و نداشتن بیماری نیست. سلامت روان در این دوره ابعاد گسترده‌تری دارد و شامل احساس امنیت، حفظ عزت نفس و کرامت، داشتن روابط اجتماعی رضایت‌بخش، احساس تعلق و برخورداری از استقلال تا حد امکان، مشارکت در فعالیت‌های معنادار و توانایی سازگاری با تغییرات زندگی است.
سالمندان نیاز دارند شنیده شوند، مورد احترام قرار گیرند
وی افزود: یکی از نیازهای اساسی انسان در تمام طول زندگی احساس ارزشمندی و دیده شدن است نیازی که با افزایش سن از بین نمی‌رود. سالمندان همچنان نیاز دارند شنیده شوند، مورد احترام قرار گیرند، درباره زندگی خود تصمیم بگیرند و احساس کنند حضورشان برای خانواده و جامعه اهمیت دارد.در بسیاری از موارد آنچه بیش از مراقبت برای یک سالمند اهمیت دارد کیفیت رابطه‌ای است که با اطرافیان تجربه می‌کند ،گفتگویی که با حوصله شنیده شود ،پرسیدن نظر او و توجه به خاطرات و تجربه‌های او.
جعفری اظهار کرد: همراهی در فعالیت‌های روزمره و اختصاص دادن زمانی برای ارتباط می‌تواند تأثیر قابل توجهی بر احساس امنیت و تعلق او داشته باشد. مراقبت از سالمند نباید به معنای سلب استقلال او باشد حمایت زمانی اثربخش‌تر است که در کنار توجه به نیازها و محدودیت‌های احتمالی،توانمندی‌ها و حق انتخاب فرد نیزمورد توجه قرار گیرد.
کارشناس ارشد مسائل اجتماعی تصریح کرد: انجام همه کارها به جای سالمند حتی با نیت محبت و حمایت ممکن است به مرور احساس ناتوانی و وابستگی را افزایش دهد در مقابل فراهم کردن فرصت برای مشارکت و تصمیم‌گیری می‌تواند به حفظ احساس کفایت و عزت نفس کمک کند. از سوی دیگر سالمندی ممکن است با تغییرات و فقدان‌های متعددی همراه باشد بازنشستگی و تغییر نقش شغلی، کاهش برخی ارتباطات اجتماعی، تغییر جایگاه فرد در خانواده، دور شدن فرزندان، از دست دادن همسر یا دوستان باشد.
وی عنوان کرد: گاهی کاهش توانایی‌های جسمانی می‌تواند زمین‌ساز تجربه احساساتی مانند تنهایی، اندوه، نگرانی یا بی‌هدفی شود در این شرایط پذیرش تغییرات و سازگاری با آنها اهمیت زیادی دارد. البته پذیرش به معنای تسلیم شدن یا نادیده گرفتن مشکلات نیست بلکه به معنای شناخت واقعیت‌های جدید زندگی و یافتن شیوه‌های مناسب برای ادامه مسیر است.
جعفری ادامه داد: تنهایی نیز با تنها بودن متفاوت است. ممکن است فردی در کنار خانواده زندگی کند اما از نظر عاطفی احساس تنهایی و نادیده گرفته شدن داشته باشد. بنابراین حضور فیزیکی اعضای خانواده به تنهایی کافی نیست آنچه اهمیت دارد کیفیت ارتباط احساس تعلق، شنیده شدن و تجربه رابطه امن و محترمانه است. حفظ ارتباطات اجتماعی در دوران سالمندی نیز از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است ارتباط با خانواده، دوستان، همسالان و جامعه، مشارکت در فعالیت‌های اجتماعی و داشتن برنامه‌های روزمره می‌تواند به حفظ احساس معنا و تعلق کمک کند.
کارشناس ارشد مسائل اجتماعی خاطرنشان کرد: فعالیت‌های متناسب با توانایی فرد، یادگیری، مطالعه، فعالیت‌های هنری، ارتباط با نسل‌های دیگر و مشارکت در امور خانوادگی و اجتماعی می‌تواند زمینه‌ای برای تداوم احساس مفید بودن و رضایت از زندگی فراهم کند.
انتهای خبر/
دیدگاهتان را بنویسید