به گزارش خبرنگار پایگاه خبری تحلیلی «آوای اراک» حجتالاسلام موسیالرضا نوروزی امام جمعه داودآباد در یادداشتی نوشت ؛ ماه مبارک رمضان در فرهنگ اسلامی، صرفاً ماه روزهداری نیست؛ ماه احیای دلها، همبستگی اجتماعی و تجربهی یک زیست معنویِ جمعی است. از قاهره تا استانبول، از نجف تا جاکارتا، فضای رمضان همواره با نور، گردهمایی، افطاریهای جمعی و شور معنوی همراه بوده است. این ماه، تلفیقی از عبادت و نشاط است؛ نشاطی که از ایمان، همدلی و حضور مردم در کنار یکدیگر ریشه میگیرد. از همین منظر، تعبیر «جشن رمضان» نه یک اغراق، بلکه توصیفی دقیق از واقعیت اجتماعی این ماه در جهان اسلام است.
نخست آنکه در اغلب شهرهای کشورهای اسلامی، رمضان با آیینهای اجتماعیِ پررنگ همراه است؛ سفرههای افطار عمومی، کمکهای مؤمنانه، دید و بازدیدهای خانوادگی، شبهای قدر و مراسم احیاء، همه جلوههایی از یک زندگی جاری و پویاست. این ماه، برخلاف تصور سطحیِ انزوا، ماه حضور مردم در صحنهی عبادت و اجتماع است. جامعه در رمضان نه خاموش، بلکه روشنتر و منسجمتر از همیشه است.
دوم آنکه امسال، تقارن ماه مبارک رمضان و عید سعید فطر با عید نوروز، فرصتی کمنظیر برای تقویت همبستگی ملی و دینی فراهم کرده است. نوروز، به عنوان جشن آغاز سال نو و نو شدن طبیعت، و رمضان، به عنوان موسم نوزایی روح، هر دو حامل پیام تازگی و امیدند. پیوند این دو مناسبت، میتواند تصویر روشنی از «ایرانِ امیدوار» و «جامعهی زنده» ارائه دهد؛ جامعهای که هم به سنتهای ملی خود وفادار است و هم به شعائر دینی خویش.
سوم آنکه در شرایطی که جامعه نیازمند آرامش روانی و اطمینان خاطر است، برگزاری پرشور و مردمی آیینهای رمضانی میتواند نماد عینی ثبات و امنیت اجتماعی باشد. همانگونه که رهبر انقلاب ، در سخنرانی اخیر خود تأکید کردند که مردم باید زندگی عادی خود را با آرامش دنبال کنند و فضای کشور، فضای سکینه و اطمینان به نفس باشد، رمضان بهترین میدان برای تجلی این رویکرد است. وقتی کسبوکارها فعالاند، سفرههای افطار گسترده است، خانوادهها به دید و بازدید میروند و کمک به نیازمندان جریان دارد، معنای آن چیزی جز استمرار زندگی عادی و امید اجتماعی نیست.
«جشن رمضان» در این معنا، پاسداشت سبک زندگی ایمانی و ایرانی است؛ سبکی که در آن عبادت با نشاط، معنویت با همدلی و دینداری با مسئولیت اجتماعی همراه است. اطعام آشنایان و فقرا، مشارکت در پویشهای کمک مؤمنانه، برگزاری مراسم فرهنگی و قرآنی، و حتی رونق بازارهای شبانه، همگی نشان میدهد که جامعه در مسیر زندگی طبیعی و آرام خود حرکت میکند.
در نهایت، جشن رمضان یعنی تبدیل یک فریضهی فردی به تجربهای جمعی از امید، آرامش و همبستگی. این جشن، نه صرفاً آیینی مذهبی، بلکه نمایشگاهی از سرمایهی اجتماعی یک ملت است؛ ملتی که در پرتو ایمان، سنت و فرهنگ خود، حتی در پیچیدهترین شرایط نیز زندگی را جاری نگه میدارد و به آینده امیدوار میماند.
انتهای خبر/
دیدگاهتان را بنویسید